توی عصر حاضر خیلی عادیه که ببینی تو یه مهمونی یه کسی چشم تو چشم یکی دیگه بذاره و بش بگه «لباست اصلاً بت نمیاد!» یا «چقدر چاق شدی!» یا مثلاً تو خیابونا یکی رو ببینی که درباره اندام یه خانم بش تیکه بندازه! (این موضوع حتی در کشور متمدنی مثل امریکا هم رایجه!) وقتی بش میگی چرا این حرفو زدی میگه «من آدم رکی هستم.» یا «مگه دروغ گفتم؟» همیشه اینطوری نبوده. همه تمدنهای بشری قواعد سختی برای رفتار قابل قبول داشتن و سال به سال این قواعد سختتر و سختتر میشدن. توی قرن ۱۷ دوم شخص مفرد از گرامر زبان انگلیسی حذف شد (چون غیر مؤدبانه پنداشته شد.) توی قرن ۱۹ یعنی زمانی که

مقاله ای درباره شایسته سالاری در مجله اینترنتی جیم نوشتهام. آن را بخوانید.

دقیقاً میدانم چرا برادر بزرگترم امین را خیلی دوست دارم. چون با اعتماد به نفس است. اهل معاشرت است. اهل خنده است. وظیفه شناس است. باهوش است. دقیق است. مراعات میکند. من را کاملاً درک میکند. بارها به جای اینکه از جنبههای منفی شخصیتم و از نقاط ضعفم ناراحت شود آنها را تبدیل به سوژهای برای خنده میکند و باهم به آن میخندیم. به بعضی از خصوصیات خودش هم کلی میخندیم. ساعتها درباره یک موضوع مهم حرف میزنیم. آنقدر که خانمش از دستمان دلخور میشود. اما دلیل اصلی اینکه او را میستایم عطشش به زندگی است. غذاهایی که دوست دارد را واقعاً دوست دارد. روزی که خورشت بام

یکی از دوستان تو یه مهمونی ازم پرسید تو که اینقدر به فلسفه علاقه داری و ادعات میشه میفهمی چی میگن بم توضیح بده ببینم اگزیستانسیالزم چیه. اصلاً بم بگو این فلسفه چه درد میخوره. گفتم آروم باش داداش. خون خودتو کثیف نکن. اونا منظوری نداشتن تو چرا عصبانی میشی؟ گفت نه وجداناً دوست دارم بفهمم چیه قضیه. گفتم توضیح دادنش سخته ولی میشه یه چیزایی دربارهاش گفت. حالا وقتش نیست. حالا وقت خندیدن به جوکای عمو جعفر و جفتکای پسر عمه مبیناست. بعداً بت توضیح میدم. چون با توضیح دادن چیزای سخت خرکیف میشم، تا رسیدم خونه یه نامه نوشتم و براش ایمیل کردم. همون نامه با کمی تغییرا

۱. صحبت کردن درباره آثار هنری جادوی اونارو از بین نمیبره. ۲. وقتی وارد یه موزه میشیم ناخودآگاه چشامون باز میشن. مایی که تا دم در موزه دنبال آشغالای ریخته شده تو خیابونا و دیوارای بد رنگ شده و ساختمونای زشت ساخته شده میگشتیم، تا پامونو توی موزه میذاریم موتور جستجوگر مغزمون شروع به گشتن دنبال زیبایی میکنه. اونجا به آثار هنری نگاه میکنیم و با مشقت زیاد سعی میکنیم معنای اونارو بفهمیم. عکس زیر ابتدا توی نگارخانه ویکتوریای بزرگ به نمایش گذاشته شد. این عکس معروفترین اثر جف وال کاناداییه. منتقدین و مؤسسات هنری زیادی بارها این اثر رو ستودن و اونو توی ن